แกเชื่อมั้ย
ว่าคนเราไม่ได้ต้องการให้ใครมาแก้ไข
แค่ต้องการใครสักคนที่เข้าใจ
เพราะบางที คนเราก็ไม่ได้อยากเป็นคนที่ถูกมองว่าผิด
แต่เพียงเพราะไม่เคยได้รับพื้นที่ปลอดภัยให้เติบโตอย่างเป็นตัวเอง
เรื่องของคนๆ นึง ที่แกอาจรู้สึกว่ามีบางส่วนที่คล้ายกันกับแก
บางทีคนๆ นึง อาจเคยพยายามพูด
แต่เสียงของเขาไปไม่ถึงใคร
บางทีคนๆ นึงเขาอาจเคยยื่นมือไปช่วยเหลือใคร
แต่ปลายนิ้วของเขากลับสัมผัสได้แต่ความว่างเปล่า
บางทีคนๆ นึงเขาอาจเคยเป็นคนที่อบอุ่น
แต่สุดท้ายความอบอุ่นนั้นถูกทำให้กลายเป็นความเหน็บหนาว
และเมื่อความเจ็บซ้ำๆ เดิมๆ เกิดขึ้น
หัวใจของคนนั้น จึงเริ่มห่อหุ้มตัวเองไว้
ไม่ใช่เพราะไม่อยากรัก ไม่ใช่ว่าไม่อยากทำอะไรดีๆ
แต่เพราะไม่อยากให้ตัวเองเจ็บจากการรักผิดที่อีกแล้ว
สุดท้ายหากได้รับความเข้าใจ นี่คือของขวัญสูงสุด
ที่ใครๆ ก็ต้องการและคนเราสามารถมอบให้กันได้
และคนเราไม่ได้ต้องการคนมาชี้ถูกผิด
เขาแค่ต้องการใครสักคนที่ฟังโดยไม่เร่งตอบ
มองโดยไม่ตัดสิน
และอยู่ข้างๆ แม้ในช่วงเวลาที่เขายังไม่รู้ว่าตัวเองเป็นใคร, อยากเป็นอะไรหรืออยากทำอะไร?
เมื่อหัวใจเริ่มรู้สึกปลอดภัย
ความแข็งกร้าวของใจคนจะค่อยๆ ลดลง
เสียงที่เคยเงียบไป จะเริ่มกลับมาพูดอีกครั้ง
และตัวตนที่เคยหายไป จะเริ่มกลับมามีชีวิตอีกครั้ง
ถึงจะช้าหน่อย แต่มาแน่นอน
ถ้าแกอยากเริ่มใหม่
นี่คือของขวัญและคำเตือนในเวลาเดียวกันที่อยากจะบอกแกว่า
แกไม่จำเป็นต้องแบกอะไรหรือทำอะไร
เพื่อให้ใครเข้าใจหรือเพื่อเข้าใจใคร
การเข้าใจใคร ไม่ได้แปลว่าเราต้องหลอมรวมกับความเจ็บของเขา
และการที่แกรอให้ใครมาเข้าใจ ก็ไม่ได้การันตีว่าคนอื่นจะเข้าใจแกจริง
แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ด้วยหัวใจที่มั่นคงและอ่อนโยน แค่แกเป็นตัวแก
ก็เพียงพอให้ตัวแกและคนอื่นๆ ได้กลับมาหายใจอย่างมีความสุขอีกครั้ง
อย่างที่บอกไป คนเราไม่ได้ต้องการถูกแก้ไข
เขาแค่ต้องการได้รับโอกาสที่จะอยู่อย่างปลอดภัยมากพอ
จนกล้ากลับมาเป็นตัวเอง
และถ้าวันหนึ่ง แกสามารถมอบความปลอดภัยนั้นให้ใครสักคนได้
นั่นคือการเยียวยา โดยที่แกไม่ต้องทำอะไรเลย
ลองเข้าใจคนอื่น ด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์ของแกเอง
แล้วแกจะเข้าใจว่าไม่ใช่แค่ตัวแกเอง
ที่ต้องการคนสักคนมาเข้าใจ
คนอื่นๆ เขาก็ต้องการเช่นกัน
ดังนั้นอย่าตัดสินอะไรใครหรือบอกให้เขาแก้ไข
เพราะแกไม่รู้หรอกว่าคนๆ นึงกว่าจะผ่านเรื่องราวมาจนทุกวันนี้ เขาเจออะไรมา
หรือมีเส้นทางที่เลือกเดิน แตกต่างกับแกมากแค่ไหน?
อย่าได้เปรียบเทียบใครกับเส้นทางที่แกเดินและบอกว่าทุกคนจะทำได้แบบแก
คนเรามีช่วงเวลาเติบโตที่แตกต่างกันและถ้าแกถูกคนอื่นเปรียบเทียบก็ไม่ชอบเช่นกัน
แกอย่าได้เปรียบเทียบตัวเองกับใครเลย
จงภูมิใจที่แกพาตัวเองมาถึงจุดนี้ได้
นี่ก็ยืนยันได้แล้วนะว่า แกเก่งมากเลยเว้ย!
และขอให้แกยังเชื่อไว้เสมอ แค่เข้าใจตัวแกเอง
แกก็จะเข้าใจคนอื่นและเลิกเปรียบเทียบกับใคร
ถ้าแกไม่เข้าใจ จะกลับไปอ่านอีกกี่ครั้งก็ได้
นี่ก็เขียนแบบเร็วๆ เพราะกลัวว่ารอให้สมบูรณ์แบบและเขียนให้ดีกว่านี้ ก็คงไม่ได้เขียน
เลยลดความเพอร์เฟกต์ชันนิสแล้วเขียนไปเลยแบบง่ายๆ โดยหวังว่าแกจะได้อะไรกลับไป
พื้นที่แห่งกำลังใจให้แก
